මනෝරාජිකත්වයේ කෙළවර අරාජිකත්වය

May 11, 2017
Sobitha-Thero-&-Maithri

පසුගිය ජනාධිපතිවරණයේදී රාජපක්ෂ පාලනය පරාජය කිරීම යහපත් ඉදිරි ගමනක් සඳහා අවශ්‍ය වැදගත් පියවරක් වුවද එම ආණ්ඩු පෙරළියට නායකත්වය දුන් දේශපාලන නායකයන්ට හෝ සමාජ බලවේගයන්ට මනෝරාජික ඉදිරි දැක්මක් මිස යථාර්ථවාදී ඉදිරි දැක්මක් තිබුණේයැයි කිව නොහැකිය. එම දේශපාලන ආවේගය තුළ තිබුණු ප්‍රබලම ලක්ෂණය වුයේ රාජපක්ෂ පාලනය පරාජය කිරීම හා ඒ මගින් රටේ පාලනය බලය හිමිකර ගැනීමය. ලංකාව මුහුණ දී තිබුණ සංකීර්ණ අර්බුදය ජයගැනීමට අවශ්‍ය කරන යථාර්ථවාදී දැක්මක් හා ඒ සඳහා වන අධිෂ්ඨානයත් එම ආවේගය තුළ නොතිබුණි.

ප්‍රභාකරන්ගේ කැරැල්ල පරාජය කරන අවස්ථාවක් වනවිට රට තිබුණේ සුන්බුන් ගොඩක් බවට පත්වු රටක තත්ත්වයකය. දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ පැවති ප්‍රචණ්ඩ අරගල හා ඒවා මර්දනය කිරීමට දරන උත්සාහය තුළ ලක්ෂයකට වැඩි පිරිසක් මරණයට පත්ව තිබුණේය. කායික වශයෙන් ජීවත් වු මිනිසුන්ද අඩු වැඩි ප්‍රමාණයකට ආධ්‍යාත්මික වශයෙන් මරණයට පත් මිනිසුන් බවට පත්ව තිබුණේය. ප්‍රචණ්ඩ රළ පහරට හසුවී බොහෝ දේ විනාශ වන විට මුළුමනින් විනාශ නොවී ඉතිරි වූ හැම දෙයක්මත් විකෘති දූෂිත හා ජරපත් බවට පත්වූ දේවල් බවට පත්ව තිබුණේය. ජනාධිපති ක්‍රමය, පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමය, අධිකරණ ක්‍රමය, අධ්‍යාපන ක්‍රමය හා වෙනත් සියලු ආයතන ක්‍රම විකෘති වු දූෂිත වු හා ජරපත් වු දේවල් බවට පත්ව තිබුණි. දේශපාලන පක්ෂ හා දේශපාලන නායකයන්ද, නිලධරතන්ත්‍රය හා නිලධාරීන්ද, ජනමාධ්‍ය ආයතන හා ජනමාධ්‍යවේදීන්ද, ආගමික ආයතන හා පූජකයන්ද පවුල හා සමාජයද එම මහා ප්‍රවාහයට හසුවී දූෂිත හා ජරපත් බවට පත්ව තිබුණි. රටේ ආර්ථිකයද පහසුවෙන් ගොඩගත නොහැකි ජරාජීර්ණ තත්ත්වයකට පත්ව තිබුණි.

රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා ප්‍රභාකරන් පරාජය කිරීමට සමත් වුවත් රට, රාජ්‍යය, සමාජය හා ආර්ථිකය ඇද වැටී තිබුණු සංකීර්ණ අර්බුදය ජයගැනීමට අවශ්‍ය කරන ශක්තිමත් හා යථාර්ථවාදී ඉදිරි දැක්මක් ඔහුට නොතිබුණි. සුන්බුන් ගොඩක් බවට පත්ව තිබු රට උගසට තබා එහි යටිතල පහසුකම් නගා සිටුවීමට උත්සාහ කළා විනා අවුල් ජාලාවක් බවට පත්ව තිබු රට රාජ්‍ය හා සමාජ ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීම සඳහා අවශ්‍ය දැක්මක් ඔහුට නොතිබුණි. ප්‍රභාකරන් පරාජය කිරීමෙන් සිදුවූයේ අර්බුදයේ ස්වභාවය වෙනස්වීම පමණය. අර්බුදය තවදුරටත් වර්ධනය වෙමින් ඉදිරියට යමින් තිබුණේය. එහිම නොවැළැක්විය හැකි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාට බලය අහිමි කරගෙන ගෙදර යන්නට සිදුවිය. එහිම ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් විරුද්ධ පක්ෂ නියෝජනය කරන නව පාලක පක්ෂයක් බලයට පත්විය.

යහපාලන ආණ්ඩුවක වේශයෙන් බලයට ආවද ලංකාව මුහුණ දී තිබුණු විස්තීරණ අර්බුදය ජයගෙන රට රාජ්‍යය හා සමාජය ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීම සඳහා අවශ්‍ය යථාර්ථවාදී දැක්මක් හෝ දේශපාලන අධිෂ්ඨානයක් නව පාලකයන්ටද නොතිබුණි. ඒ හැකියාව නව පාලකයන්ට තිබීමේ හැකියාවක්ද නොතිබුණි. ඒ සියලුදෙනාද මෙම ඓතිහාසික අර්බුදය තුළ විනාශ මුඛයට ජරපත් තත්ත්වයට පත්ව සිටි ඇය ලෙස සැලකිය හැකිය. ඔවුහු මෙම අර්බුදය හැදෑරීමට හෝ එය ජයගැනීමට අවශ්‍ය විසඳුම් ගැන උනන්දුවෙන් හැදෑරූ අය නොවෙති. රටේ සිදුවී තිබුණු විනාශය ගැන අවංක කම්පාවක් ඇති කරගත් අය ලෙසද සැලකිය නොහැකිය. ඔවුන්ගේ උනන්දුවට හේතුවී තිබුණේ බලය අල්ලා ගැනීම පමණය.

මෙම අර්බුදය ජයගැනීම සඳහා වන කරුණු හැදෑරීමක් හෝ පෙර සූදානමක් ඔවුන්ට නොතිබුණු අතර බලය ලැබීමෙන් පසුද කරුණු සොයා බලන හෝ කරුණු හදාරන තැනකට නොගියේය. ඔවුහු මෙම අරමුණ හැදෑරූ අය නොවෙති. ඔවුන්ගේ අසාර්ථකභාවය ඓතිහාසික අර්ථයෙන් විකෘති වූ, දූෂිත වු හා ජරපත් තත්ත්වයකට පත්ව සිටි අය ලෙස සැලකිය හැකිය. ඒ නිසා ඒ සියලුදෙනාද ඓතිහාසික අර්ථයෙන් මහින්ද රාජපක්ෂ සේ ම ඉතිහාසයේ කුණු කූඩයට ගමන් ගනිමින් සිටින්නේ යැයි කිව හැකිය. ලංකාව තම ඉතිහාසයේ අශීලාචාරත්වය රජ කළ එක් යුගයක් අවසන් කරමින් තිබෙන්නේ ඒ සමඟ වහාම ශීලාචාර නව යුගයක් කරා ගමන් ගන්නා ආකාරයට නොව පළමුව අරාජික තත්ත්වයක් කරා ගමන් ගන්නා ආකාරයටය. රටේ දේශපාලන ගමන් මග නිවැරදි ලෙස තේරුම් ගැනීම සඳහා රටේ දේවල් සිදුවෙමින් තිබෙන ආකාරය නිවැරදි ලෙස තේරුම් ගැනීම වැදගත්ය.

රාජපක්ෂ පාලනය බිඳ වැටීමට ආසන්න කාලය වනවිට රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා පරාජය කිරීම සඳහා පොදු අපේක්ෂකයකු අවශ්‍ය වේයැයි කියන අදහසක් සහ ඒ සඳහා වන අතිසරල සූත්‍රයක් විරුද්ධ පක්ෂ ව්‍යාපාරවලට තිබුණි. එහෙත් පොදු අපේක්ෂකයා තෝරාගත යුතු ආකාරය හා එසේ තෝරාගන්නා පොදු අපේක්ෂකයාගේ කාර්යභාරය පිළිබඳව පැහැදිලි අර්ථ විවරණයක් හෝ ඒ සඳහා වන පොදු එකඟතාවක් නොතිබුණි. සදාචාරමය අර්ථයෙන් නම් පොදු අපේක්ෂකයා වීමේ වැඩි අයිතියක් තිබු පක්ෂ නායකයා ලෙස සැලකිය හැක්කේ රනිල් වික්‍රමසිංහය. විරුද්ධ පක්ෂ අතර තිබුණු විශාලතම දේශපාලන පක්ෂය එක්සත් ජාතික පක්ෂය වන අතර විරුද්ධ පක්ෂයේ අන් සියලු පක්ෂ එකට එකතු කළද ඒවාට තිබු ශක්තිය එජාපයට තිබුණු ශක්තියෙන් සියයට විසිපහක් තරම්වත් නොවීය. එහෙත් තමන්ගේ පක්ෂ නායකයා තරග කළහොත් ඔහුට මහින්ද පරාජය කළ හැකිද කියන සැකයක් එම පක්ෂයේ සමහර අය තුළ පැවති අතර එම ව්‍යාකූලතා නැති කොට ඉදිරියට ඒමට අවශ්‍ය ශක්තිමත් ඉදිරි දැක්මක් හා ආත්ම විශ්වාසයක් එම පක්ෂ නායකයාට නොතිබුණි.

ඒ නිසා මෛත්‍රීපාල සිරිසේන තුරුම්පුවට එකඟවනවා හැර තෝරා ගැනීමට ඔහුට වෙනත් විකල්පයක් නොතිබුණි. දේශපාලන මොළකාරයා තමා මිස පොදු අපේක්ෂකයා නොවන නිසා මහින්ද පරාජය කළහොත් පොදු අපේක්ෂකයාගේ කාර්යය නාමික වී රට පාලනය කිරීමේ පූර්ණ බලය තමන්ට ලැබෙනු ඇතැයි එජාප නායකයා විශ්වාස කළ බවද පෙනේ. මෙවැනි විශේෂ අවස්ථාවකදී බලය බෙදී යායුතු ආකාරය හෝ බලය ලබාගැනීමෙන් පසු රටේ පාලන කටයුතු සිදුවිය යුතු ආකාරය පිළිබඳව පොදු එකඟතා ගිවිසුමක් ඇතිකර ගැනීම සාමාන්‍යයෙන් සිදුවිය යුතුව තිබුණ දෙයක් වුවත් එජාප නායකයා ඒ බව තේරුම් ගත් බවක් පෙනෙන්නට නැත. ගිවිසුමක් නැතිව වුවත් පොදු අපේක්ෂකයා බලයට පත්වන්නේ ප්‍රධාන කොට සිය පක්ෂයේ බලයෙන් වන නිසා දේවල් පාලනය කිරීමේ බලය තමන්ට ලැබෙනු ඇතැයි එජා පක්ෂ නායකයා කල්පනා කළා විය යුතුය.

මනෝරාජිකත්වය

දින 100ක සීමිත ප්‍රතිසංස්කරණ වැඩසටහන ලබාගෙන තිබුණේ සෝභිත හිමියන්ගේ සාධාරණ සමාජයක් සඳහා වන ව්‍යාපාරයෙනි. අනුන්ගෙන් ලබාගත් වැඩසටහනක් කරළියට ගන්නට පෙර එම වැඩසටහනේ ප්‍රායෝගිකතාව හොඳින් සලකා බැලිය යුතුව තිබුණි. එසේ වී නම් එම වැඩසටහනට ඇතුළත් ප්‍රායෝගික නොවන මනෝරාජික දේවල් වී නම් ඒවා ඉවත් කොට වැඩසටහන ප්‍රායෝගික වැඩසටහනක් බවට පත්කර ගැනීමට හැකිවන්නට ඉඩ තිබුණි. එම වැඩසටහනේ ප්‍රායෝගික නොවන දේවල් තිබුණි. ජනාධිපතිවරණය ජයගැනීමෙන් පසු ඉක්මන් පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයකට නොගොස් පරාජිත ජනාධිපතිවරයාට බලය තිබුණු පාර්ලිමේන්තුවක් සමඟ ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණයකට යෑම ප්‍රායෝගික දෙයක් නොවීය. ඉන් සිදුවූයේ ලොකු පාර්ලිමේන්තු බලයක් හිමිකර ගැනීමට තිබුණු හැකියාව නැතිකර ගැනීමය.
ජනාධිපති ක්‍රමයක් සඳහා ගොඩනැගී තිබුණු පාර්ලිමේන්තුවට එසේ තිබියදීම ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කොට සියලු බලතල පැරණි පාර්ලිමේන්තුවට ලබාදීමද ප්‍රායෝගික නොවන විකාර අදහසක් විය. ජනමත විචාරණයකට නොගොස් ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමේ අදහසද ව්‍යවස්ථාවට අනුකූල නොවන මනෝරාජික අදහසක් විය. දූෂණයෙන් කුණුවී තිබුණු ආයතන ක්‍රමය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමකින් තොරව ස්වාධීන කොමිෂන් සභා ඇති කිරීමෙන් දූෂණයෙන් තොර කාර්යක්ෂම රාජ්‍ය සේවයක් ඇතිකර ගතහැකියැයි කියන අදහසද මනෝරාජික අදහසක් විය.

පොදු අපේක්ෂකයා කරළියට පැමිණි වහාම පරස්පර විරෝධී ගිවිසුම් දෙකකට අත්සන් තැබුවේය. එක් ගිවිසුමක් ඇතිකර ගන්නේ සෝභිත හිමියන් සමඟය. ඒ ගිවිසුමෙන් ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරන බවට සහතික විය. තවත් ගිවිසුමක් රතන හිමියන් සමඟ ඇතිකර ගත්තේය. එයින් සහතික වූයේ ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි නොකොට එය ප්‍රතිසංස්කරණය කරන බවටය. එම ගිවිසුම් දෙකේ පරස්පර විරෝධී ස්වභාවය හා එම තත්ත්වය අනාගතය කෙරෙහි ඇති කරන්නට නියමිත අවුල කිසිවෙකුත් සැලකිල්ලට ගත්තේවත් සාකච්ඡාවට ලක් කළේවත් නැත. එජාප නායකයාද ඒ දෙස නිහඬවම බලා සිටියා මිස එම විසම තත්ත්වය නිවැරදි කිරීමට උත්සාහ කළේ නැත. සාධාරණ සමාජයක් සඳහා වන ව්‍යාපාරය සේම මෙම ප්‍රවාහයට එකතු වී සිටි අනෙක් සිවිල් සංවිධානද ඒ ගැන කිසිවක් කතා කළේ නැත. ඒ සියලුදෙනා දැන හෝ නොදැන ලොකු අවුලක් ඇති වන්නට ඉඩ හැර බලා සිටියෝය. පොදු අපේක්ෂකයාටද තමන් අත්සන් කළ ගිවිසුම් දෙකේ ඇති පරස්පර විරෝධීභාවය නොතේරුණා විය නොහැකිය. ඒ නිසා එම දෙකෙන් තමන්ට කැමති දෙයක් තෝරා ගැනීමට ලැබෙන ඉඩ ගැන සලකා සතුටු වූවා විය යුතුය. දැන් ඇතිවී තිබෙන අවුල් පසුව ඇතිවී වර්ධනය වූ දේවල් නොව මුලදීම ඇතිවී පසුව වර්ධනය වු දේවල්ය.

අරාජිකත්වය

අගමැතිවරයාද ඇතුළුව දැන් විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටින අයට ඒ සඳහා අවංක හා ඇත්ත වුවමනාවක් තිබුණේ වී නම් විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයේ ආරක්ෂාව සඳහා පොදු අපේක්ෂකයා රතන හිමියන් සමඟ ගිවිසුමක් අත්සන් කරන අවස්ථාවේදී ඒ සියලුදෙනා එවැනි ගිවිසුමක් අත්සන් කරනවාට විරුද්ධ විය යුතුව තිබුණි. එහෙත් ඒ අවස්ථාවේදී කිසිවෙක් ඒ ගැන කතා කළේ නැත. ඔවුන් ඒ අවස්ථාවේදී සිය යුතුකම් ඉටු කළේ නම් පොදු අපේක්ෂකයා එවැනි ප්‍රතිපත්ති විරෝධී ගිවිසුමකට අත්සන් නොකරන්නට ඉඩ තිබුණි. විෂබීජ පැළ කරන්නට ඉඩ හැර ඒවා ලොකු ගස් බවට පත්වීමෙන් පසු ඒ ගැන හඬා වැලපීමෙන් ඵලක් නැත.

නව ව්‍යවස්ථාවක් සඳහා වන ගැඹුරු හැඟීමක් හෝ දියුණු ඉදිරි දැක්මක් මුල සිටම යහපාලන ව්‍යාපාරයට නොතිබුණි. යහපාලන දේශපාලන නායකයන්ගේ පිළිගැනීමට හේතුවූ සාධාරණ සමාජයක් සඳහා වන ව්‍යාපාරයේ සීමිත ප්‍රතිසංස්කරණ වැඩසටහන ඒ සඳහා දැක්විය හැකි හොඳම නිදර්ශනය ලෙස සැලකිය හැකිය. ව්‍යවස්ථා සභා ක්‍රමයක් යටතේ ඇති කරන ස්වාධීන කොමිෂන් සභා ක්‍රමයක් ඇති කිරීම ආයතන ක්‍රමයේ ඇතිවී තිබුණු කුණුවීමට තිබෙන හොඳම විසඳුම වේයැයි ඒ සියලුදෙනා විශ්වාස කළෝය. එම ප්‍රශ්නයට ඒ මගින් ලබාදී තිබෙන විසඳුම විසඳුමක් වී තිබේද? එය මහජනතාව මුලා කිරීමක් නොවේද? එම වැඩසටහනේ නිර්මාතෘවරු ජනමත විචාරණයකින් තොරව ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරන්නට අපේක්ෂා කළෝය. ඒ සියලු විකාර මතවාදයන් යහපාලන ව්‍යාපාරයේ දී සියලු නායකයෝද පිළිගත්තෝය.

ව්‍යවස්ථා සම්පාදන විෂයේදී අපට තිබෙන්නේ ගෞරවයට හේතුවන ඉතිහාසයක් නොව අපකීර්තිමත් හා අශීලාචාර ඉතිහාසයකි. නව ව්‍යවස්ථා සම්පාදනය එම අපකීර්තිමත් තත්ත්වයෙන් ඉවත් වී පොදු යහපත පිණිස සත්භාවයෙන් කරන දෙයක් බව සනාථ කිරීමට නව ව්‍යවස්ථා සම්පාදකයන් සමත් වී නැත. මන්ත්‍රීවරුන්ගේ අනුමැතිය සඳහා ඔවුන්ට කප්පම් ගෙවා කරවන ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයන් යහපත් ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයන් විය නොහැකිය. ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කොට සියලු බලතල පාර්ලිමේන්තුවට පවරන්නේ නම් මජර ගලන තරමට කුණුවී තිබෙන පාර්ලිමේන්තුව එම අවලස්සන තත්ත්වයෙන් ගොඩ ගැනීම සඳහා වන දර්ශනයක්ද ව්‍යවස්ථා සම්පාදකයන්ට තිබිය යුතුය. ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරනවා හැරුණු විට කුණුවී ගඳ ගසන තත්ත්වයකට ජරාජීර්ණ වී තිබෙන පාර්ලිමේන්තුව එම අවාසනාවන්ත තත්ත්වයෙන් ගොඩ ගැනීම සඳහා වන ඉදිරි දර්ශනයක් ව්‍යවස්ථා සම්පාදකයන්ට තිබිය යුතුය. එහෙත් එවැනි දර්ශනයක් තමන්ට තිබෙන බව පෙන්නුම් කිරීමට මෙම ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයේ න්‍යායවාදීන් සමත් වී නැත.

ලංකාවේ හැර පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයක් පවත්නා මොනම රටකවත් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන්ට ආණ්ඩුව සමඟ ව්‍යාපාර කිරීමේ අයිතියක් නැත. එසේ කිරීම සලකන්නේ පුංචි වරදක් වශයෙන් නොව මන්ත්‍රීකම අහිමි කිරීමට හේතුවන තරමේ බරපතළ වරදක් ලෙසය. ඒ යහපත් සම්ප්‍රදාය 1977 වන තෙක් ලංකාවේද පැවතුණි. ඉන්පසු මන්ත්‍රීවරුන්ට ආණ්ඩුව සමඟ ජාවාරම් කිරීමට ඉඩදෙන පාර්ලිමේන්තු විරෝධී කැත සම්ප්‍රදායක් ඇතිවී තහවුරු වූ අතර වර්තමානයේ මන්ත්‍රීවරු ආණ්ඩුවේ කොන්ත්‍රාත්කරුවන් වශයෙන්ද මත්පැන් ඇතුළු විවිධ බලපත්‍රලාභීන් වශයෙන් ක්‍රියා කරති. මෙම අවලස්සන ක්‍රමය වෙනස් කිරීමේ කිසිම අභිලාෂයක් නව ව්‍යවස්ථා සම්පාදකයන් තුළ තිබෙන බවක් පෙනෙන්නට නැත. පිළිගත් පාර්ලිමේන්තු සම්ප්‍රදායක් තුළ එය ඉතාමත් බරපතළ වරදක් ලෙස සලකනු ලැබුවද ඒ ගැන කරන කිසිම කතාබහක් අසන්නට ලැබෙන්නේම නැති තරම්ය. නව ව්‍යවස්ථාවෙන් අපේක්ෂා කරන්නේ ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කොට සියලු බලතල පාර්ලිමේන්තුවට ලබාදෙන ආණ්ඩු ක්‍රමයක් ඇති කිරීම නම් පාර්ලිමේන්තුව දූෂිත හා ජරපත් කිරීමට හේතුවී තිබෙන සාධක ඉවත් කිරීමට හේතුවන දර්ශනයක් නැතිව හදන ව්‍යවස්ථාව යහපත් ව්‍යවස්ථාවක් විය නොහැකිය.

හදන ව්‍යවස්ථාවේ ස්වභාවය ගැන මහජනයාට කිසිදු අවබෝධයක් නැත. මූලධර්ම සඳහා එකඟතාවක් ඇතිකර ගන්නේ නම් හා ඒ මූලධර්ම ප්‍රසිද්ධ කළේ නම් හදන ව්‍යවස්ථාවේ සැකිල්ල කුමක්ද යන්න කල්තියා දැනගැනීමේ හැකියාව මහජනයාට ලැබෙන්නේය. ඉන්පසු මහජනයා අදහස් පළකිරීම් කරනු ලබන්නේද ඊට අනුකූලවය.
ඒ ක්‍රමයෙන් බැහැරවීම නිසා හදන ව්‍යවස්ථාව ජනාධිපති ක්‍රමයෙන් බැහැර වන්නේද නැද්ද යන්න තවමත් විසඳාගත නොහැකි ප්‍රශ්නයක් බවට පත්වී තිබේ. ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයකදී පිළිගත් ප්‍රතිපත්ති හා සම්ප්‍රදායක් ඇති අතර ඒවා නොසලකා හදන ව්‍යවස්ථාවක් හොඳ ව්‍යවස්ථාවක් ලෙස සැලකිය නොහැකිය. එම ව්‍යවස්ථා සම්පාදන ක්‍රියාවලියද ඉතිහාසයට එකතු වනු ඇත්තේ ඊට පෙර ව්‍යවස්ථා සම්පාදකවලදී ලංකාව අනුගමනය කර ඇති පටු බලලෝභී අරමුණ වෙනුවෙන් කෙරුණු ක්‍රියාදාමයක් ලෙසය. ව්‍යවස්ථා සම්පාදන ක්‍රියාවලිය සහ ඒ ආශ්‍රයෙන් පැන නැගෙන ප්‍රශ්න රට අරාජිකත්වය කරා යන ගමන වේගවත් කිරීමට හේතුවනු ඇත.

වික්ටර් අයිවන් රාවයට තබන ලද සටහනට ඡායාරූපය ෂෙහාන් ගුණසේකරගෙනි.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

About The Author

Related posts

JOIN WITH US

SOORIYA, RANAWAKA GARDEN, PANNIPITIYA

+94 0113 173 486

lakjanahanda@gmail.com